Powstawanie chmur potrafi zamienić niebo w żywy atlas ruchu, wilgoci, światła i zaskoczeń — zwłaszcza gdy pojawia się nietypowe zjawisko pogodowe, które trwa tak krótko, że wydaje się niemal nierealne.[5] Pogoda to nie tylko piękne zachody słońca i groźne burze, ale też mniej znane zjawiska opisywane jako równie fascynujące.[5] Niektóre niezwykłe obrazy na niebie są trudne do przewidzenia, rzadko widywane albo znikają po chwili.[2] Meteorolog tłumaczący gwałtowne zjawiska pogodowe pokazuje, jak zwykłe obserwowanie chmur może łączyć codzienne patrzenie w niebo z nauką o pogodzie — chmura po chmurze.[3]

Powstawanie chmur

Powstawanie chmur szczególnie zapada w pamięć wtedy, gdy chmura ma kształt jak z innej planety.[5] Chmury mammatus opisywane są jako chmury wyglądające jak bąble.[5] Chmury arcus to poziome, pasmowe formacje chmurowe.[5] Asperitas jest opisywana jako stosunkowo rzadka, ale bardzo charakterystyczna formacja chmur przypominająca fale.[2] Najłatwiej wyobrazić ją sobie jak wzburzone morze oglądane od spodu.[2] Ten obraz sprawia, że dolna część nieba wygląda jak odwrócona — jakby ocean uniósł się nad głowę obserwatora, a on stał pod jego falami.[2]

Historia „najnowszej chmury” jest wyjątkowo ciekawa, bo Asperitas opisywana jest jako typ chmury mający zaszczyt uchodzić za najnowszy na niebie.[2] Nazwa Asperitas została w tekście powiązana z World Meterological Organization.[2] Pisownia „World Meterological Organization” pojawia się w dostępnym tekście.[2] Mówiąc prościej: jakaś formacja chmur może być dobrze znana osobom patrzącym w niebo, zanim zostanie oficjalnie uznana w języku meteorologii.[2] Zaskakuje nie tylko to, że niebo tworzy dziwne kształty, lecz także to, że ludzie wciąż je zauważają, fotografują i nadają im nazwy.[2]

Dziwne kształty chmur

Chmury mammatus pojawiają się wśród fascynujących zjawisk pogodowych, o których wiele osób mogło nie słyszeć.[5] Ich krótki opis brzmi: „chmury wyglądające jak bąble”.[5] To proste określenie działa mocno, bo każe wypatrywać zaokrągleń tam, gdzie wiele osób spodziewa się płaskich szarych warstw albo wysokich, burzowych wież.[5] Gdy niebo wypełniają miękkie, workowate wypukłości, dobrze znany sufit pogody nagle zaczyna wyglądać jak wyrzeźbiony.[5]

Chmury arcus również należą do mniej znanych zjawisk pogodowych.[5] Ich krótki opis to: „poziome, pasmowe formacje chmurowe”.[5] To oszczędne sformułowanie, ale dobrze oddaje dramatyzm długiej krawędzi chmury rozciągniętej przez niebo niczym przesuwająca się granica.[5] Jako nietypowa formacja pogodowa chmura arcus pokazuje, że sam kształt potrafi sprawić, iż atmosfera wydaje się uporządkowana, kierunkowa i żywa.[5]

Asperitas dodaje do tej galerii niezwykłej pogody kolejną kategorię wizualną.[2] Jest opisywana jako falista.[2] Jest też określana jako stosunkowo rzadka i charakterystyczna.[2] Warstwa chmur z dolną stroną przypominającą wzburzone morze może dezorientować, bo obserwator widzi fale nad sobą, a nie pod sobą.[2] To taki rodzaj chmur, przez który szybkie spojrzenie w górę kończy się drugim, znacznie uważniejszym spojrzeniem.[2]

Deszcz, który znika

Virga to opad, który wyparowuje, zanim dotrze do ziemi.[5] Zjawisko jest opisane krótko jako „opad, który wyparowuje przed dotarciem do ziemi”.[5] Dzięki temu virga jest jednym z najbardziej eleganckich przykładów nietypowej pogody: deszcz może wyglądać, jakby padał, a mimo to nigdy nie spaść na powierzchnię.[5] Dla osoby patrzącej z dołu niebo może wyglądać tak, jakby ciągnęły się z niego zasłony rozpuszczające się w powietrzu.[5] Słowo „opad” trzyma opis w świecie meteorologii, a fraza „wyparowuje przed dotarciem do ziemi” nadaje całej scenie charakter sztuczki.[5]

Virga zmienia też emocje towarzyszące obserwowaniu nieba pod kątem prognozy pogody.[5] Ciemna smuga pod chmurą może sugerować deszcz, ale opis podkreśla, że opad wyparowuje, zanim dotrze do ziemi.[5] To sprawia, że virga jest zjawiskiem pogodowym, w którym to, co widać na niebie, nie musi zgadzać się z tym, czego doświadcza się przy gruncie.[5] Niebo może wyglądać na mokre, podczas gdy ziemia pozostaje poza wydarzeniem rozgrywającym się nad nią.[5]

Światło i lód

Słońca poboczne wymieniane są wśród nietypowych zjawisk pogodowych.[5] Ich krótki opis brzmi: „halo wyglądające jak drugie słońce”.[5] To określenie od razu przyciąga uwagę, bo daje niebu dodatkowy blask przypominający kopię słońca, ale nie zamienia chwili w czystą fantazję.[5] Halo przypominające drugie słońce potrafi sprawić, że zwykły horyzont przez moment wygląda niemal mitycznie.[5]

Jeden z opisów pokrewnego efektu wizualnego mówi, że chmury muszą być idealne, a światło załamuje się na kryształkach lodu.[4] To pokazuje, jak delikatny układ warunków stoi za niektórymi widowiskami na niebie.[4] Efekt nie jest opisany jako coś, co dzieje się zawsze, gdy pojawią się chmury, bo tekst podkreśla, że chmury muszą być idealne.[4] Fraza „światło załamuje się na kryształkach lodu” nadaje temu zjawisku fizyczną konkretność: liczą się jasność, kąt i lód.[4]

Elektryczne osobliwości

Piorun kulisty jest wymieniany jako fascynujące zjawisko pogodowe.[5] Jego krótki opis to: „błyskawica wyglądająca jak kula, która może się poruszać”.[5] Sama myśl jest niepokojąca, bo piorun zwykle wyobrażamy sobie jako poszarpany błysk, a ten opis nadaje mu okrągły kształt i ruch.[5] W meteorologii nietypowych zjawisk pogodowych tak krótka linijka wystarczy, by zrozumieć, dlaczego relacje świadków tak szybko się rozchodzą: wydarzenie brzmi prosto, jest bardzo obrazowe i skrajnie dziwne.[5]

Ta sama lista umieszcza piorun kulisty obok zjawisk związanych z chmurami, lodem, halo i opadami.[5] Takie zestawienie pokazuje, że nietypowa pogoda może dotyczyć kształtu, ruchu, wody, światła albo lodu.[5] Pokazuje też, dlaczego „zjawisko pogodowe” to szerokie określenie, a nie nazwa jednego typu wydarzenia.[5] Atmosfera potrafi zaskakiwać, tworząc bąble, pasma, fale, halo, podwodne formy lodowe albo poruszające się kule błyskawic, jak w podanych przykładach.[5]

Lodowe niespodzianki

Kwiaty lodowe są opisywane jako formacje lodu na ziemi.[5] Brinicles są opisywane jako podwodne lodowe stalaktyty.[5] Te przykłady przenoszą pogodową ciekawość poza typowy „sufit” z chmur — ku powierzchniom i wodzie.[5] Kwiaty lodowe sprawiają, że częścią widowiska staje się ziemia.[5] Brinicles przenoszą lodowy spektakl pod wodę, zgodnie z krótkim opisem.[5]

Rozpiętość przykładów jest ważna, bo nietypowa pogoda nie ogranicza się do burz.[5] Wśród wymienionych zjawisk są chmury mammatus, chmury arcus, piorun kulisty, kwiaty lodowe, virga, słońca poboczne i brinicles.[5] Ta lista prowadzi od chmur do błyskawic, od parującego opadu po halo, od lodu na ziemi po lód pod wodą.[5] Atmosfera i związane z nią warunki potrafią tworzyć widowiska fotograficzne, ulotne i trudne do jednoznacznego zaszufladkowania.[2]

Jak lepiej obserwować niebo

Niezwykłe zjawiska na niebie bywają trudne do przewidzenia, rzadko spotykane albo widoczne tylko przez chwilę.[2] Dlatego uważna obserwacja jest tak ważna dla każdego, kto lubi patrzeć w niebo.[2] Krótki falisty wzór, pole chmur przypominających bąble, pasmowa formacja, halo albo zanikająca smuga opadu mogą nie poczekać na drugie spojrzenie.[2] Najchętniej udostępniane pogodowe momenty często łączą prosty, mocny obraz z nazwą, która pozwala o nim opowiedzieć.[5]

Powstawanie chmur to więc coś więcej niż tło; może być czytelną, zaskakującą powierzchnią, na której nauka o pogodzie staje się widoczna chmura po chmurze.[2] Asperitas może przypominać wzburzone morze oglądane od spodu.[2] Chmury mammatus mogą wyglądać jak bąble.[5] Chmury arcus mogą tworzyć poziome pasma.[5] Virga może wyparować przed dotarciem do ziemi.[5] Słońca poboczne mogą wyglądać jak drugie słońce.[5] Piorun kulisty jest opisywany jako błyskawica wyglądająca jak poruszająca się kula.[5] Sprawdź prognozę pogody dla swojego miasta w PrestoWeather.